تبلیغات
کاروفناوری استان ک.ب - برنامه درسی ملی
گالری تصاویر

برنامه درسی ملی



  
برنامه درسی ملی جمهوری اسلامی ایران[1] 
  
برنامه درسی ملی جمهوری اسلامی ایران كه در جلسات 857 ، 858 ، 864 ، 865 ، 866 ، 867 ، 868 ، 869 ، 870 ، 871 و 872 تاریخ 9/12/1390،16/12/1390، 3/5/1391، 9/5/1391، 16/5/1391، 23/5/1391، 31/5/1391، 6/6/1391، 13/6/1391، 20/6/1391 و 28/6/1391 به تصویب نهایی رسیده است، به شرح زیر برای اجرا ابلاغ می شود: 
  
1-     مبانی فلسفی و علمی برنامه درسی ملی: 
مبانی فلسفی و علمی این برنامه همانند سایر اسناد همطراز خود مبتنی بر مبانی نظری تحول بنیادین نظام تعلیم و تربیت رسمی و عمومی (مصوب شورای عالی انقلاب فرهنگی) می باشد لیکن آن بخش از مبانی که مستقیما به حوزه ی برنامه درسی دلالت دارد و به عنوان مبانی خاص برنامه درسی تلقی می شود در پیوست آمده است. 
  
2-    برنامه چشم‌انداز: 
 برنامه های درسی و تربیتی آموزش و پرورش جمهوری اسلامی ایران در راستای فرهنگ و تمدن اسلامی_ ایرانی، با تکیه بر میراث گرانبها و ماندگار رسول الله(ص)- قرآن کریم و عترت(ع)- تحقق جامعه عدل مهدوی (عج) وچشم انداز نظام تعلیم وتربیت رسمی عمومی در افق 1404[2] با بهره گیری از الگویی پیشرفته و بومی زمینه تربیت نسلی[3] موحد، مؤمن و معتقد به معاد و آشنا و متعهد به مسئولیت ها و وظایف در برابر خدا،خود، دیگران و طبیعت ، حقیقت جو و خرد مند، دانش پژوه و علاقمند به علم و آگاهی، عدالت خواه و صلح جو ، ظلم ستیز، جهادگر، شجاع و ایثارگر و وطن دوست، مهرورز، جمع گرا و جهانی اندیش، ولایت مدار و منتظر و تلاش گر در جهت تحقق حکومت عدل جهانی ، با اراده و امیدوار، خود باور و دارای عزت نفس، امانتدار، دانا و توانا، پاکدامن و با حیا، انتخابگر و آزاد منش، متخلق به اخلاق اسلامی، خلاق و کار آفرین. مقتصد و ماهر، سالم و  با نشاط، قانون مدار و نظم پذیر، وفاداربه ارزش‌های اسلامی‌، ملّی وانقلابی و آماده ورود به زندگی شایسته فردی ، خانوادگی و اجتماعی بر اساس نظام معیار اسلامی را فراهم می‌سازد. 
  
این برنامه ها دارای ویژگی های زیر است: 
1. مبتنی بر مبانی و ارزش‌ها و معارف اسلام ناب محمدی(ص) ؛ 
2. برخوردار از یافته های معتبر علمی و پژوهشی با تاکید بر بومی سازی  آنها؛ 
3. بهره مند از دستاوردها و یافته های علمی فرهنگ و تمدن اسلامی- ایرانی؛ 
4. منسجم، متعادل، كارآمد، نشاط آفرین، پویا، انعطاف پذیر و مشارکت پذیر در تولید و اجرا؛ 
5. ناظر به ویژگی‌ هاو نیازهای همه‌ جانبه دانش آموزان و نیازهای اساسی جامعه؛ 
6. بهره‌مند از تجربه‌های موفق ملّی و جهانی بااستفاده از ابزارها و شیوه‌های علمی و اثربخش ؛ 
7. برخوردار از رویكردی نوآورانه، آینده پژوهانه، واقع‌ بینانه، متناسب با فطرت الهی انسان ؛ 
8. تاكید کننده بر نقش مدرسه بعنوان جلوه ای از تحقق مراتبی از حیات طیبه[4] و كانون اصلی تحقق اهداف برنامه های درسی و تربیتی. 
3- اصول ناظر بر برنامه های درسی و تربیتی 
این اصول به صورت هماهنگ و درهم تنیده ناظر بر سیاست گذاری، برنامه ریزی و مدیریت برنامه های درسی و تربیتی از سطح ملی تا سطح مدرسه است: 
1-3- دین محوری 
تمامی اجزا و عناصر برنامه های درسی و تربیتی باید مبتنی بر مبانی توحیدی و اصول و ارزش های اسلام ناب محمدی (ص )باشد. این اصل بر سایر اصول نیز حاکم می باشد. 
2-3- تقویت هویت ملی 
برنامه‌های درسی و تربیتی باید زمینه ‌تقویت و پایداری هویت ملی را با تاکید بر تعمیق باورها و ارزش‌های اسلامی، فرهنگ و تمدن اسلام و ایران، زبان و ادبیات فارسی، ارزش‌های انقلاب اسلامی، میهن دوستی، وحدت و استقلال ملی و همبستگی اسلامی فراهم آورد. 
3-3- اعتبار نقش یادگیرنده 
برنامه‌های درسی و تربیتی باید به نقش فعال، داوطلبانه و آگاهانه دانش آموز در فرآیند یاددهی یادگیری و تربیت پذیری توجه نماید و زمینه تقویت و توسعه روحیه پرسشگری، پژوهشگری، خلاقیت وکارآفرینی را در وی فراهم سازد. 
4-3- اعتبارنقش مرجعیت معلم ( مربی)[5] 
برنامه‌های درسی و تربیتی باید به نقش مرجعیت[6] معلم در هدایت تربیتی برای تقدم تزكیه بر تعلیم، غنی‌سازی محیط تربیتی و یادگیری، فعال سازی دانش آموزان در فرآیند یادگیری و تربیت پذیری و ترغیب آنان نسبت به یادگیری مستمر توجه نماید. هم چنین زمینه ی ارتقاء صلاحیت های اعتقادی،اخلاقی،حرفه ای و تخصصی معلم را فراهم سازد. 
5-3- جامعیت 
برنامه‌‌های درسی و تربیتی باید به نیازهای گوناگون دانش آموزان و جامعه در سطوح  محلی ، منطقه ای ، ملی و جهانی در كلیه ساحت های تعلیم و تربیت[7] تاکید كند.  
6-3- توجه به تفاوت ها 
 برنامه‌ها‌ی درسی و‌تربیتی باید ضمن تاکید بر ویژگی های مشترک، به تفاوت‌های ناشی از محیط زندگی (شهری، روستایی، عشایری، فرهنگی و جغرافیایی)،جنسیتی و فردی دانش آموزان (استعدادها، توانایی‌ها، نیازها و علایق) توجه كرده و از انعطاف لازم برخوردار باشد. 
7-3- تعادل 
برنامه‌ها‌ی درسی و تربیتی باید به رعایت تعادل و پرهیز از افراط و تفریط و رعایت تناسب و توازن در توجه به ساحت‌های تعلیم و تربیت، هدف ومحتوا و بهره‌گیری از روش‌های متفاوت در طراحی، تولید، اجرا و ارزش‌یابی از برنامه‌ها پایبند باشد. 
8-3- یادگیری مادام العمر 
برنامه‌ها‌ی درسی و تربیتی باید زمینه کسب شایستگی ها و مهارت های لازم برای استمرار و معنا دار شدن یادگیری و پیوستگی تجارب یادگیری در زندگی را برای دانش آموزان تامین کند. 
9-3- جلب مشاركت و تعامل 
فرآیند برنامه‌ریزی درسی و تربیتی باید زمینه‌ مشارکت و تعامل مؤثر ، معلمان، دانش آموزان وسایرگروه های ذینفع، ذیربط و ذیصلاح  را در طراحی، تولید، اجرا و ارزش‌یابی برنامه‌ها فراهم نماید. 
10-3- یكپارچگی و فراگیری 
برنامه های درسی و تربیتی باید برای تمام دانش آموزان (دانش آموزان عادی، دانش آموزان با نیازهای ویژه و استعداد های درخشان)  بصورت به هم پیوسته و یكپارچه طراحی و تدوین شود. این برنامه ها باید با رعایت انعطاف پذیری، با نیازهای هریك از گروه های دانش آموزان با استعداد های خاص انطباق و سازگاری داده شود.[8] 
4- رویكرد و جهت گیری کلی: 
رویكرد برنامه های درسی و تربیتی" فطرت گرایی توحیدی" است. اتخاذ این رویكرد به معنای زمینه‌سازی لازم  جهت شكوفایی فطرت الهی[9] دانش آموزان از طریق درك و اصلاح مداوم موقعیت[10] آنان  به منظور دست‌یابی به مراتبی از حیات طیبه است . 
در این رویکرد: 
1-4- دانش آموز: 
1. امانت الهی و دارای کرامت ذاتی است. 
2. فطرت الهی در وجود او نهفته است و قابلیت شکوفایی و فعلیت یافتن دارد. 
3. همواره در موقعیت است و می تواند آن را درک کرده و با انتخاب احسن خویش در راستای اصلاح مداوم آن حرکت نماید. 
4. توانایی انتخاب، تصمیم‌گیری و خویشتن داری دارد و می‌تواند با محیط یادگیری رابطه‌ تعاملی برقرار كند و تابع  بی چون و چرا و مقهور محیط نیست. 
5. از اراده و انگیزه‌ برخوردار است که در فرآیند یاددهی یادگیری، نقش اساسی دارد. 
6. درفرآیند یاددهی یادگیری و تربیت پذیری و توسعه شایستگی های خویش به لحاظ ذاتی نقش فعال دارد. 
7. دارای قابلیت‌ها، تجربیات ، ظرفیت‌هاو توانایی های گوناگون است. 
2-4- معلم(مربی): 
1. در مسیر راه انبیا و ائمه اطهار(ع)، اسوه ای امین و بصیر برای دانش آموزان است. 
2. با شناخت و بسط ظرفیت های وجودی دانش آموزان و خلق فرصت های تربیتی و آموزشی زمینه  درك وانگیزه اصلاح مداوم موقعیت آنان را فراهم می سازد . 
3. زمینه ساز رشد عقلانی، ایمانی، علمی ، عملی و اخلاقی دانش آموزان است. 
4. راهنما و راهبر فرآیند یاددهی یادگیری است . 
5. برای خلق فرصت های تربیتی و آموزشی مسئولیت تطبیق، تدوین ، اجرا و ارزش یابی برنامه های درسی و تربیتی در سطح كلاس را بر عهده دارد. 
6.  یادگیرنده‏ و پژوهشگر آموزشی و پرورشی است. 
3-4- محتوا 
1. مبتنی بر ارزش های فرهنگی و تربیتی و سازوار با آموزه های دینی و قرآنی، مجموعه ای منسجم و هماهنگ از فرصت ها و تجربیات یادگیری است که زمینه شکوفایی فطرت الهی، رشد عقلی و فعلیت یافتن عناصر و عرصه ها[11] را بصورت پیوسته فراهم می آورد. 
2.  دربرگیرنده مفاهیم ومهارتهای اساسی و ایده های کلیدی مبتنی بر شایستگی های مورد انتظار از  دانش آموزان است. 
3. بر گرفته از یافته های علمی و معتبر بشری است. 
4. متناسب با نیاز های حال و آینده، علایق، ویژگی های روانشناختی دانش آموزان، انتظارات جامعه اسلامی و زمان آموزش است. 
4-4- یاد دهی یادگیری: 
1. فرآیندی زمینه ساز برای ابراز گرایش های فطری، شناخت موقعیت یادگیرنده و اصلاح مداوم آن است. 
2. یادگیری حاصل تعامل خلاق، هدفمند و فعال یادگیرنده با محیط های متنوع یادگیری است. 
3. دیدگاه دانش آموزان را به طور معنادار نسبت به ارتباط با خود، خداوند، دیگران و مخلوقات، تحت تأثیر قرار دهد. 
  
5-4- ارزشیابی: 
1. به صورت مستمر تصویری روشن و همه جانبه از موقعیت کنونی دانش آموز ، فاصله او با موقعیت بعدی و چگونگی اصلاح آن متناسب با ظرفیت ها ونیاز های وی ارائه می کند. 
2. زمینه انتخاب گری، خود مدیریتی و رشد مداوم دانش آموز را با تأکید بر خود ارزیابی فراهم 
 می کند و بهره گیری از سایر روش ها را زمینه ساز تحقق آن می داند. 
3. ضمن حفظ کرامت انسانی، کاستی های یاد گیری را فرصتی برای بهبود موقعیت دانش آموز می داند. 
4. کاستی های یاد گیری را فرصتی برای بهبود و اصلاح نظام آموزشی می داند. 

[ سه شنبه 14 مهر 1394 ] [ 09:22 ب.ظ ] [ آقای برزگر خانم راهجو ]